denizin çağrısı…
kitabın kendisi de denize çağrıydı aslında, adı gibi…
ilkokul 5. sınıftaydım. babamın vefatıyla göztepe’deki evimizden ayrılıp halen yaşamakta olduğumuz beşiktaş’a taşınmak üzere eşyalarımı topluyordum. hiç unutmam o anı; bir sandığa okul kitaplarımı koyarken yere düşmesiyle fark ettim onu; denizin çağrısı’nı.
yazarı o güne dek adını hiç duymadığım jack london diye bir adamdı. ve kitaptaki bir şey bana ilginç gelmiş olsa gerek ki onu sandığa koymaktan vazgeçip yanıma aldım. uzun bir süre de yanımdan hiç ayırmadım kaybolacak korkusuyla…
kitap, evinde sorunlar yaşayan bir çocuğun denizcilik maceralarını anlatıyordu, kısaca… kitaptaki joe ile kendimi o kadar özleştirdim ki, kitabı bitirir bitirmez hemen bir tekne sahibi olup, denize açılmalıydım.
yelken dünyası dergisi okuyucu mektuplarından tanıştığım taylan amca’yla birlikte polyester teknemizi yapıp suya verdik ve o günden beri içimdeki denizcilik tutkusu hiç bitmedi.
şimdi ne zaman üsküdar salacak’tan geçsem aklıma taylan amca ve o tekneyi yapmak için iki yılımızı geçirdiğimiz evi gelir…
güle güle taylan kaptan. umarım gittiğin yerde deniz vardır.
-
aklimdakiseyler bunu gönderdi
